Opening van Cantina Strella
Wij waren op de wijnproeverij die gehouden werd ter ere van de opening van Cantina Strella. Het werd een groot avontuur op een klein oppervlak. Spannend, informatief en... lekker!Het was druk, het aantal deelnemers bleek veel hoger uit te vallen dan was verwacht. Zij die mij persoonlijk kennen weten dat verkeren in een grote groep mensen, of ik ze nou ken of niet, voor mij reden kan zijn om spontaan ergens te vertrekken. Al die geluiden, gemengde parfums, kleuren en beweging leiden bij mij normaliter onvermijdelijk tot acute overprikkeling.
En daarmee kom ik op de tweede bijzonderheid van gisteren. De ervaring van het proeven zelf verdrong al het andere, in positieve zin. Pas aan het einde van de tocht langs de verschillende wijnen drong het tot me door dat ik me in een situatie bevond waar ik onder gewone omstandigheden gillend uit wegloop.
Het onthaal - mousserend plezier
Bij binnenkomst werden we onthaald op een frisse slok Millesimato Brut van Contratto. Een mousserende wijn, geproduceerd volgens de Metodo Classico. We kregen er heldere en uitgebreide uitleg bij. En het was gek dat ik dat lekker vond. Natuurlijk zo subjectief als de pest, maar ik ben geen fan van champagne. Tijdens Oud en Nieuw drink ik meestal een slokje mee voor de vorm, maar niet meer dan dat. Als er even niemand oplet, giet ik de rest weg bij de dichtstbijzijnde plant. Ik heb champagne altijd beschouwd als decadente meuk.Maar gisteren was het anders. Als ik niet had moeten rijden had ik er graag een heel glas van gehad, misschien wel twee. Deze was fris en zacht. Menig azijnpisser zal nu wellicht opmerken dat ik dan misschien nooit een ècht dure champagne had gedronken. Sorry mensen, in het vier sterren hotel in Zwitserland waar ik een aantal jaar heb mogen werken schonken ze de absolute top onder de champagnes. En ook die vond ik niet lekker.
De witte wijnen
De volgende stop was bij twee witte wijnen. De eerste: Langhe Arneis DOCG. Door de eigenaren van Cantina Strella onder andere aangeduid als een ”strand & park wijn”. Rook lekker, smaakte ook lekker. Ik drink graag witte wijnen van de Chardonnay druif, en was enorm verrast dat dit een hele andere soort was: de Arneis. Een druif die voornamelijk in de Piemonte streek groeit en bekend staat als een "moeilijk" te telen druif (kijk maar eens hier, op Wikipedia). Vooralsnog was de Chardonnay druif altijd mijn grote favoriet, maar die heeft nu een gedeelde eerste plaats met de Arneis. Dat wordt nog spannend, want ik heb begrepen dat de oplages uit Piemonte veelal klein en exclusief zijn. D.w.z. dat als je van deze wijn een aantal flessen wilt hebben, je er wel verrekt snel bij moet zijn. Op is op, tot volgend jaar maar weer....De tweede, Piemonte Chardonnay DOC "Lidia", werd aangekondigd als een ”zware” witte wijn. En hoe! Ik zie er naar uit om hier in rust bij een uitgebreide vismaaltijd tezamen met mijn lief een hele fles van te nuttigen. Ik zie (ehhh... proef) het al helemaal voor me. Kabeljauwfilet met een romig sausje met stukjes bieslook erin, een risotto met paddestoelen, en een frisse salade van veldsla, geraspte wortel, en een zoete honingdressing. En dan deze Chardonnay erbij.
Rode wijnen en chocolade
De tocht ging verder naar de rode wijnen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het verleden vaak geschamperd heb bij liederlijke artikelen over wijnen. Maar nu begrijp ik wel waarom er soms met zoveel bravoure over wijn wordt geschreven. Zelfs ik als middelmatige huis, tuin en keukenprinses kon de verschillen in smaak goed onderscheiden... en waarderen!Aangezien ik voor Cantina Strella de website heb ontworpen en gebouwd was ik niet onbekend met de omschrijvingen van de wijnen. Er was er één bij waarvan ik van tevoren al had aangegeven dat ik met name die heel graag wilde proeven. ”Met een hint van bosbessen en zoethout” stond er. Om het op z'n Engels te zeggen: ”I'm a sucker for zoethout”. Volle zware rode wijnen met zo'n vleugje, yummie!
Eerlijk is eerlijk, ik kan me de namen van de eerste twee rode wijnen die werden gepresenteerd niet herinneren, moet ik nog eens navragen. Ze roken heerlijk. Ze smaakten lekker. Ik kon mezelf al zo zien zitten aan een rijk gevulde tafel met Italiaanse gerechten van zwaar kaliber, gecombineerd met deze wijnen. We werden tijdens het proeven overigens ook verrast met een stukje donkere chocolade bij de tweede slok. Geweldige combinatie. Deze wijnen hoef je niet op te hebben voordat de chocolademousse wordt geserveerd. Het gaat prima samen.
Oh jee, en toen werden we geblinddoekt. Jeetje... We roken en proefden de derde rode wijn. En ik wist het opeens zeker: DIT is hem. Dit moet die Barbaresco zijn waarop ik me op basis van de beschrijving zo verheugd had. Om mezelf vervolgens direct innerlijk bestraffend toe te denken: ”Doe niet zo idioot mens, die ene stond niet in het proefpakket... Of toch wel?” Ha! De blinddoek ging af en jawel hoor. De Asili Barbaresco DOCG... Dus toch! Lekker kinderachtig misschien, maar ik was best wel trots op mezelf. En op de jongens (Surya en Floris Andréa, de trotse eigenaars van Cantina Strella), want ze hebben de wijnen heel treffend omschreven!
Yo yo Baroooolo!
Aaaahhhh, en toen de ”grande finale”. De Rolls Royces onder de Italiaanse wijnen: Barolo. Barolo wijnen maken dat ik decadentie begin te waarderen. Dat ik na zit te denken over wat ik zal laten, d.w.z. Wat minder aan zal uitgeven om inderdaad tijdens een uitgebreid diner met dierbaren zo'n fles Barolo Pernanno van 44 euro te schenken. Ik hoor de stem van mijn moeder: ”ooohooooo, Anne-Mieke toch!” Ach, wat is het toch jammer dat ik de stem van mijn moedertje hier niet kan laten zien. Want dat ”ooohhoooo” komt er op zo'n moment een octaaf lager uit dan normaal. Kan je me bij wegdragen, zo grappig vind ik dat.Het laatste glas werd geserveerd met een lief klein bordje fantastisch lekkere ossobucco (Floris, dat recept moet je me echt een keer geven!) en mocht ik opdrinken in een klein donker hokje met klein lampje en jazzmuziekje. Een ervaring op zich. Het was zo prettig dat zelfs dat kleine hokje mij mijn claustrofobische neigingen deed vergeten.
The Cantina Strella Experience
Van mij mogen ze de naam van de wijnproeverij gerust naar ”The Cantina Strella Experience” omdopen. Dit was prachtig!En waarom nu juist deze Piemontese wijnen zo lekker zijn? De druiven, de grond waarop ze geteeld worden, en misschien ook wel de wetenschap dat de wijnboeren aldaar hun wijnen - tot nu toe - zeer zelden buiten de regio exporteerden. Hoe het komt dat de gebroeders Andréa van hen het voorrecht hebben gekregen deze wijnen in Nederland te introduceren? Ga lekker kijken op www.cantinastrella.com, daar vind je het antwoord op deze vraag.
